رخت سفید بر تن کنم،خواب روم.

با خورده شجاعتی جا مانده از دیروز

پنهان ز چشم تویی که  حتی نداشتیم دوست

دست در دست مرگ،هم آغوش خاک

قصه عشق خود را برم تا به افلاک

تا که نباشم،نگیرم بهانه

تیر گلایه هایم نگیرد اعصابت را نشانه

رفتم که خون بها ی دلم را بپردازم 

چون عشق را حرمتیست جاودانه...

رفتم،ولی چه رفتنی،که عزراییل

سرم را بوسید وگفت:

باز صبر کن،بایست.

حال،

 نوبت تو نیست !!!